Jak uwodzić kobiety dzięki NLS?

Popularność: 9%

Popularność: 9%

Popularność: 9%

Spójrzmy ponownie na listę różnic. Niektóre z pozycji wskazują
na takie modalności, jak obraz, dźwięk lub słowo, uczucie, zapach
albo smak. Jednak wiele z nich to prawdopodobnie submodalności.
Są to mniejsze elementy w obrębie modalności.
Na przykład w modalności wzrokowej obraz może być trójwymiarowy
lub płaski, może być filmem lub zwykłym nieruchomym
obrazkiem, może być zdjęciem w ramce lub ujęciem panoramicznym,
może też być wyraźny lub zamglony. Dźwięk lub
słowo w modalności słuchowej może być wysokie lub niskie,
głośne lub ciche, mieć różne tempo, rytm, położenie, tonalność
i barwę. Odczucia mogą wpływać na jakąś część lub całe ciało,
mogą się na przykład różnić poziomem intensywności, położeniem,
temperaturą, fakturą, ruchem i kierunkiem. Zapach i smak
również mogą być bardzo odmienne, choć język angielski nie
jest tak bogaty, gdy idzie o możliwość ich opisania. Większość
osób dla czegoś bardzo atrakcyjnego wymieniłaby takie podmodalności,
jak bliskie, długie, panoramicznie, trójwymiarowe, różnokolorowe
i wyraziste. Obraz tego, co najważniejsze lub najbardziej
pociągające, często się przybliża. Wewnętrzne dźwięki są
bogate i harmonijnie dochodzące ze wszystkich stron. Jednak
ludzie trochę inaczej odbierają to, jak modalności wpływają na
atrakcyjność; ważne, by używać tego, co jest bardzo atrakcyjne
dla Ciebie.
Zrewiduj swoje dwa doświadczenia z poprzedniego ćwiczenia.
To, które jest „bardzo atrakcyjne”, i to, na którym Ci „nie
zależy”. Poszukaj dzielących je dodatkowych różnic w submodalnościach.
Teraz, gdy wyszczególniłeś sposoby, których Twój
mózg używa w celu uatrakcyjnienia doświadczeń, masz klucz
do zmiany swych reakcji, gdy Twoje zachowanie nie zgodzi się
z Twoimi wartościami. Każdemu zdarza się taka chwila, gdy
jest świadomy, że warto coś zrobić, ale nie może się w żaden
sposób zmobilizować, by to wykonać. Oto co zrobiła jedna uczennica
NLP. Zdecydowała się zajrzeć do swego umysłu i odkryć,
jak w nim wyglądają różne spożywane przez nią potrawy. Szczególnie
interesowały ją te potrawy, do których bardzo ją ciągnęło.
Oczywiście ciasto czekoladowe było bardzo bogate w szczegóły,
trójwymiarowe i tuż przed jej ustami. Z drugiej strony, szparagi
i większość innych zdrowych warzyw i owoców ginęła w ponurych
czarno-białych zdjęciach prawie poza zasięgiem jej wzroku.
Ponieważ owa dziewczyna chciała odżywiać się racjonalniej
oraz osiągnąć wyznaczone cele zdrowotne i wagowe, zaczęła
systematycznie zmieniać submodalności swych wewnętrznych
reprezentacji jedzenia. Zmniejszyła w swoim umyśle atrakcyjność
ciasta czekoladowego i innych słodyczy, zmieniając ich
wyobrażenia na czarno-biały, płaski i odległy obraz. Następnie
zwiększyła atrakcyjność szparagów oraz innych warzyw i owoców
przez dodanie kolorów, wielu szczegółów i trzeciego
wymiaru. To miało natychmiastowy i automatyczny wpływ na
jej nawyki żywieniowe. Odkryła, że wybiera zdrowsze jedzenie.
Zmieniając submodalności swoich wyobrażeń, sprawiła,
aby jej postępowanie stało się zgodne z jej silnym dążeniem,
by prowadzić zdrowy tryb życia.
Ta technika może zmotywować nas do włączenia w nasze
życie doświadczeń, na których nam zależy. Nie musimy przecież
na starość żałować, że nie zrobiliśmy tego, na czym nam
najbardziej zależało. Rzeczy, na których nam zależy, mogą teraz
stać się widoczne, bardziej wyraźne i rzeczywiste.
Zdziwiłbyś się, gdybyś zobaczył wewnętrzne wyobrażenia,
jakich wiele osób używa w celu zmotywowania siebie. W wizualnym
systemie reprezentacji widzą maleńkie, czarne slajdy
wykonywanych zadań lub zamglone czarno-białe zdjęcia nagrody
za ukończenie projektu. Nie dziw się, że brak im motywacji.
Teraz możesz nakreślić wspaniały i zniewalający obraz tego, co
chcesz i co cenisz. Im większy, wspanialszy, bardziej kolorowy,
bardziej trójwymiarowy i wyraźniejszy, tym lepiej.

Zwykła, konwencjonalna komunikacja werbalna, czyli sposób, w jaki większość ludzi stara się zmienić opinie, przekonania czy zachowanie innych ludzi, opiera się na założeniu, iż fakty i argumenty kierują ludzkimi uczuciami i przekonaniami, z czego wynika logiczny wniosek, że fakty i argumenty kierują ludzkim zachowaniem.Komunikacja synchroniczna, czyli to, co nazwaliśmy Gut Talk, opiera się na założeniu, że to uczucia i przekonania kierują zachowaniem oraz, że w istocie to uczucia i przekonania determinują jak fakty i argumenty zostaną zinterpretowane. Gut Talk kieruje się do uczuć i instynktów danej osoby, aby zmienić sposób widzenia przez nią “faktów”.

Powyższy tekst jest fragmentem książki “Gut Impact”

Mechanizm ten polega na odgradzaniu się od problemów za pomocą wszelkiego rodzaju środków psychotropowych.Odgradzanie się od urazów, lęków i depresji zapewnia na jakiś czas spokój i równowagę, daje uczucie odprężenia, beztroski i panowania nad sytuacją. Mechanizm ten łagodzi objawy jedynie tymczasowo nie likwidując ich ani nie likwidując ich przyczyn. Protest duszy i ciała zostaje stłumiony lecz nadal pozostaje aktywny wewnętrznie.Środki psychotropowe są substancjami chemicznymi, które działają na centralny układ nerwowy (np.: valium, adumbran, librium, prexieten, tranxilium, itd.). Działanie tych środków czyni „cuda”: przywraca spokój wystraszonemu, poprawia nastrój przygnębionemu. Cud trwa jednak do momentu, do którego substancja chemiczna jest aktywna w organizmie. Odgradzanie się za pomocą leków od rzeczywistości, która budzi lęk, sprawia, że człowiek pozostaje zdolny do pracy i życia rodzinnego (jest nadal przystosowany do życia w społeczeństwie). W ten sposób nie dopuszcza się do ujawnienia niepokojących rozmiarów cierpienia psychicznego ludzi. Taka sytuacja korzystna jest również dla hierarchicznego systemu społecznego, bowiem dzięki temu utrzymuje się spokój, ład i porządek w społeczeństwie. O wiele łatwiej kierować ludźmi otępionymi przez środki psychotropowe, niż trzeźwo i racjonalnie myślącymi.