Jak uwodzić kobiety dzięki NLS?

Mechanizm ten polega na odgradzaniu się od problemów poprzez znieczulanie się i otępianie alkoholem lub narkotykami. Alkohol pozwala na neutralizację wewnętrznego napięcia, eliminację lęków i wyrzutów sumienia. Człowiek upojony alkoholem, czuje się swobodny, lekki i beztroski. Podobne działanie mają wszelkiego rodzaju narkotyki (np.: heroina, LSD, kokaina, itp.). Człowiek, który próbuje uciec od problemów przy pomocy alkoholu czy narkotyków, łatwo wpada w pułapkę uzależnienia (błędne koło nałogu). Przez swoje uzależnienie wyrządza krzywdę nie tylko sobie (np.: dolegliwości związane z nadużywaniem alkoholu: marskość wątroby, hipoglikemia, itp.) ale i otoczeniu (np.: nietrzeźwy kierowca powodujący wypadek, nietrzeźwy rodzic znęcający się nad dzieckiem). Ucieczka od problemu jest tymczasowa, problem bowiem nie znika, ale z czasem powraca i kumuluje się z innymi problemami. Kiedy problemów jest zbyt wiele, człowiek nie daje sobie z nimi rady i potrzebuje zwiększyć dawkę, by skuteczniej się od nich odgrodzić. Taka sytuacja często kończy się przedawkowaniem, a w rezultacie końcowym - przedwczesną i niepotrzebną śmiercią.

Agresję można rozładować przykładowo poprzez aktywne uprawianie sportu. Dodatkową korzyścią jest poprawa kondycji fizycznej. Niewykorzystana energia, która mogłaby być uwolniona w złym kierunku (pod wpływem presji dążeń agresywnych), znajduje ujście w uprawianej dyscyplinie. Działanie takie określa się mianem sublimacji agresywnych impulsów, czyli przenoszeniem agresywnych dążeń na korzystne z punktu widzenia otoczenia działania. Problem polega na tym, że jednostka nie zastanawia się nad przyczyną swojej agresji, nie staje twarzą w twarz z problemem, co może się na niej zemścić, bowiem przyczyna agresji pozostaje w dalszym ciągu czynna. Podobnie dzieje się z popędem seksualnym tyle, że tu sprawa się bardziej komplikuje. Sublimacja nie może zaspokoić, ani wyciszyć czy też zastąpić popędu seksualnego. Nagromadzona energia co prawda może zostać skierowana na inne działania (np. działalność gospodarczą, religijną czy naukową), ale jest to nic innego jak hamowanie i wypieranie swoich potrzeb seksualnych. Kto bowiem pragnie żyć w pokoju i harmonii ze światem, wyzbyć się agresji, ten musi swobodnie wyrażać swoje potrzeby seksualne i zaspakajać je. Pragnie wojny tylko ten, kto przestrzega surowych zasad moralności seksualnej. Wyzwolenie seksualne, które obserwuje się w ostatnich dziesięcioleciach, nie jest upadkiem obyczajów, a sygnałem narastającej potrzeby pokoju wśród ludzi. Wyzwolenie wciąż trwa, przez co mechanizm sublimacji seksualnej powoli zanika. Każdy, kto wzywa do sublimowania potrzeb seksualnych, musi mieć ukryte lub wyparte dążenie do władzy i dominacji. Takiej osoby nie należy traktować poważnie.

Mechanizm ten polega na odgradzaniu się od problemów za pomocą wszelkiego rodzaju środków psychotropowych.Odgradzanie się od urazów, lęków i depresji zapewnia na jakiś czas spokój i równowagę, daje uczucie odprężenia, beztroski i panowania nad sytuacją. Mechanizm ten łagodzi objawy jedynie tymczasowo nie likwidując ich ani nie likwidując ich przyczyn. Protest duszy i ciała zostaje stłumiony lecz nadal pozostaje aktywny wewnętrznie.Środki psychotropowe są substancjami chemicznymi, które działają na centralny układ nerwowy (np.: valium, adumbran, librium, prexieten, tranxilium, itd.). Działanie tych środków czyni „cuda”: przywraca spokój wystraszonemu, poprawia nastrój przygnębionemu. Cud trwa jednak do momentu, do którego substancja chemiczna jest aktywna w organizmie. Odgradzanie się za pomocą leków od rzeczywistości, która budzi lęk, sprawia, że człowiek pozostaje zdolny do pracy i życia rodzinnego (jest nadal przystosowany do życia w społeczeństwie). W ten sposób nie dopuszcza się do ujawnienia niepokojących rozmiarów cierpienia psychicznego ludzi. Taka sytuacja korzystna jest również dla hierarchicznego systemu społecznego, bowiem dzięki temu utrzymuje się spokój, ład i porządek w społeczeństwie. O wiele łatwiej kierować ludźmi otępionymi przez środki psychotropowe, niż trzeźwo i racjonalnie myślącymi.

Mechanizm ucieczki w bezsilność polega na uznaniu samego siebie za bezsilnego wobec życia i problemów. Człowiek sam siebie skazuje na bierną postawę w życiu, uważając, że i tak niczego nie uda mu się zmienić (np.: „Tak już musi być.”, „Nic nie poradzę, takie jest życie.”, „Tak było od zawsze i nic tego już nie zmieni.”).Ludzie uciekają przed problemami uznając się za bezsilnych. Poczucie, że jest się przymusowo skazanym na bierność wobec życia ma swoje zalety. Skoro nie można niczego zmienić, to nie trzeba się tym w ogóle przejmować. Chowanie głowy w piasek pod pretekstem bezsilności, zapewnia chwilowy spokój sumienia. Uznanie się za bezsilnego nasila i mnoży problemy, zamiast je rozwiązywać. Zwiększa podatność na manipulację i niszczy wolność do samostanowienia. Pierwsza kapitulacja ego dotyczy podporządkowania się jednostki autorytetom. Dziecko musi poddać się władzy rodziców. Autorytet rodziców wymusza posłuszeństwo pod groźbą sankcji: kar i utraty miłości. Jest to pierwsze w życiu doświadczenie nieopłacalności stawiania oporu, a reakcją na nie jest świadomość bezsilności. Przez częstsze doświadczanie bezsilności, superego staje się twardsze i bardziej stanowcze, przez co utrwala się bierna postawa. Jednostka o silnym superego, z własnej nieprzymuszonej woli z ochotą poddaje się odgórnym normom. Najlepszym przykładem bezsilności są ludzie, którzy podporządkowują się władzy tyrana (np.: „Tyran jest nieszczęściem, ale jestem bezsilny wobec jego władzy. Sam nic nie zrobię.”). Człowiek odsuwa od siebie myśl, że mógłby przeciwstawić się krzywdzie, jaką mu się wyrządza. Ego kapituluje przed wymaganiami surowego superego. Taka sytuacja korzystna jest również dla hierarchicznego systemu społecznego, bowiem łatwiej kierować ludźmi, którzy są bezsilni wobec wszelkiego rodzaju działań. Ludźmi, którzy nie dążą do zmian, uważając się za bezsilnych.

Osobowość jest zespołem stosunkowo trwałych cech opisujących sposób reagowania na bodźce, metod zbierania informacji i podejmowania decyzji oraz przyjętego modelu życia.Do składników osobowości należą:- charakter- temperament- inteligencja- zainteresowania- potrzeby- wartości- zdolności- obraz siebie i świata- postawa

Mechanizm kreowania ról jest mechanizmem wspierającym ucieczkę w bezsilność. Kreowanie danej roli i manifestowanie jej w środowisku, zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Potrzeba bezpieczeństwa jest zazwyczaj silniejsza od pragnienia wolności i zachowania indywidualności. Dążenia te zostają skutecznie zablokowane już we wczesnym dzieciństwie. Rola, którą się kreuje, dość szybko staje się rolą, z której nie można się wycofać. Człowiek, który całkowicie identyfikuje się ze swoją rolą, traci swobodę działania i zamienia się w marionetkę. Jednostka nie potrafi odnaleźć swojego „ja” pod maską wpojonej i zakodowanej roli. Dopóki jednostka dobrze czuje się w kreowanej przez siebie roli, dopóty odgrywanie jej przychodzi z łatwością. Rola jest czymś w rodzaju maski, za którą można się ukryć i czuć bezpiecznie. Najbardziej pospolitą rolą w społeczeństwie jest rola hierarchiczna. W systemie hierarchii społecznej, każdy zajmuje jakąś pozycję – wyższą bądź niższą – dba o jej utrzymanie i stara się manifestować jej wyższość wobec niższych szczebli. Rola związana z pozycją, wyznacza jednostce i jej otoczeniu określone miejsce w życiu społecznym.