Odkrywanie submodalności
Spójrzmy ponownie na listę różnic. Niektóre z pozycji wskazują
na takie modalności, jak obraz, dźwięk lub słowo, uczucie, zapach
albo smak. Jednak wiele z nich to prawdopodobnie submodalności.
Są to mniejsze elementy w obrębie modalności.
Na przykład w modalności wzrokowej obraz może być trójwymiarowy
lub płaski, może być filmem lub zwykłym nieruchomym
obrazkiem, może być zdjęciem w ramce lub ujęciem panoramicznym,
może też być wyraźny lub zamglony. Dźwięk lub
słowo w modalności słuchowej może być wysokie lub niskie,
głośne lub ciche, mieć różne tempo, rytm, położenie, tonalność
i barwę. Odczucia mogą wpływać na jakąś część lub całe ciało,
mogą się na przykład różnić poziomem intensywności, położeniem,
temperaturą, fakturą, ruchem i kierunkiem. Zapach i smak
również mogą być bardzo odmienne, choć język angielski nie
jest tak bogaty, gdy idzie o możliwość ich opisania. Większość
osób dla czegoś bardzo atrakcyjnego wymieniłaby takie podmodalności,
jak bliskie, długie, panoramicznie, trójwymiarowe, różnokolorowe
i wyraziste. Obraz tego, co najważniejsze lub najbardziej
pociągające, często się przybliża. Wewnętrzne dźwięki są
bogate i harmonijnie dochodzące ze wszystkich stron. Jednak
ludzie trochę inaczej odbierają to, jak modalności wpływają na
atrakcyjność; ważne, by używać tego, co jest bardzo atrakcyjne
dla Ciebie.
Zrewiduj swoje dwa doświadczenia z poprzedniego ćwiczenia.
To, które jest „bardzo atrakcyjne”, i to, na którym Ci „nie
zależy”. Poszukaj dzielących je dodatkowych różnic w submodalnościach.
Teraz, gdy wyszczególniłeś sposoby, których Twój
mózg używa w celu uatrakcyjnienia doświadczeń, masz klucz
do zmiany swych reakcji, gdy Twoje zachowanie nie zgodzi się
z Twoimi wartościami. Każdemu zdarza się taka chwila, gdy
jest świadomy, że warto coś zrobić, ale nie może się w żaden
sposób zmobilizować, by to wykonać. Oto co zrobiła jedna uczennica
NLP. Zdecydowała się zajrzeć do swego umysłu i odkryć,
jak w nim wyglądają różne spożywane przez nią potrawy. Szczególnie
interesowały ją te potrawy, do których bardzo ją ciągnęło.
Oczywiście ciasto czekoladowe było bardzo bogate w szczegóły,
trójwymiarowe i tuż przed jej ustami. Z drugiej strony, szparagi
i większość innych zdrowych warzyw i owoców ginęła w ponurych
czarno-białych zdjęciach prawie poza zasięgiem jej wzroku.
Ponieważ owa dziewczyna chciała odżywiać się racjonalniej
oraz osiągnąć wyznaczone cele zdrowotne i wagowe, zaczęła
systematycznie zmieniać submodalności swych wewnętrznych
reprezentacji jedzenia. Zmniejszyła w swoim umyśle atrakcyjność
ciasta czekoladowego i innych słodyczy, zmieniając ich
wyobrażenia na czarno-biały, płaski i odległy obraz. Następnie
zwiększyła atrakcyjność szparagów oraz innych warzyw i owoców
przez dodanie kolorów, wielu szczegółów i trzeciego
wymiaru. To miało natychmiastowy i automatyczny wpływ na
jej nawyki żywieniowe. Odkryła, że wybiera zdrowsze jedzenie.
Zmieniając submodalności swoich wyobrażeń, sprawiła,
aby jej postępowanie stało się zgodne z jej silnym dążeniem,
by prowadzić zdrowy tryb życia.
Ta technika może zmotywować nas do włączenia w nasze
życie doświadczeń, na których nam zależy. Nie musimy przecież
na starość żałować, że nie zrobiliśmy tego, na czym nam
najbardziej zależało. Rzeczy, na których nam zależy, mogą teraz
stać się widoczne, bardziej wyraźne i rzeczywiste.
Zdziwiłbyś się, gdybyś zobaczył wewnętrzne wyobrażenia,
jakich wiele osób używa w celu zmotywowania siebie. W wizualnym
systemie reprezentacji widzą maleńkie, czarne slajdy
wykonywanych zadań lub zamglone czarno-białe zdjęcia nagrody
za ukończenie projektu. Nie dziw się, że brak im motywacji.
Teraz możesz nakreślić wspaniały i zniewalający obraz tego, co
chcesz i co cenisz. Im większy, wspanialszy, bardziej kolorowy,
bardziej trójwymiarowy i wyraźniejszy, tym lepiej.
Powyższy tekst jest fragmentem książki “NLP. Nowa technika osiągania sukcesów”
Popularność: 8%
